4.2.2. Ex-situ Biyoremediasyon Teknikleri

Ex-situ teknolojileri, etkilenen toprağın (kazı) ve suyun (pompalama) orijinal yerlerinden alınıp in-situ (sahada) ve ex-situ (saha dışında) temizlendiği remediasyon seçeneğidir. En önemli ex-situ biyoremediasyon arındırma süreçleri, arazi tarım, biopiles (biyo-yığın) ve kompostlamayı (çürütme) içermektedir. Bu tekniklerin avantajları ve dezavantajları Tablo 4.2’de verilmiştir.

Tarımsal Uygulamalar

Bu teknik uygulamaları, petrolle kirletilmiş toprak için en kolay ve en etkili yöntemdir. Temel amacı, doğal yollarla biyolojik olarak parçalanabilen organizmaları harekete geçirmek ve kirleticilerin aerobik (havalı) ayrışmasını kolaylaştırmaktır. Tarımsal uygulamalar, temizleme sorumluluklarının yanı sıra izleme ve bakım maliyetlerini düşürme potansiyeli olduğu için alternatif bir bertaraf tekniği olarak çok ilgi görmüştür. Ancak, bu uygulama toprağın 10- 35 cm yüzeyinin temizlenmesi ile sınırlıdır.

Kompostlama (Çürütme)

Kompostlama yöntemi, termofilik koşullar altındaki (40- 65° C) mikroorganizmalar tarafından organik atıkların ayrıştırılması sürecidir. Bu metot, petrol hidrokarbonları, çözücüler, klorofenoller, pestisitler, herbisitler, PAHs ve nitro aromatik patlayıcılarla kirlenmiş olan topraklara ve biyokatılara uygulanmaktadır.

Biopiles (Biyo-yığın)

Biopiles, arazi tarımının ve kompostlamanın hibrit bir sistem olarak kullanıldığı bir biyoremediasyon teknolojisidir. Yıkama ve buharlaşma yoluyla kirleticilerin fiziksel kayıplarını kontrol altında tutmaya çalışan arazi tarımının rafine bir versiyonu olan bu teknik, petrol hidrokarbonları ile oluşan yüzey kirlenmelerinin bertarafı için kullanılmaktadır. Biopiles, petrolle kirlenmiş topraklar için uygulanabilir, uygun maliyetli ve daha az yıkıcı bir remediasyon tekniği olarak görülmektedir.

Tablo 4.2. Ex-situ tekniklerinin avantajları ve dezavantajları