2. Η Ανάπτυξη της Έννοιας της «Αειφορίας»

Εκτός από το γεγονός ότι η έννοια αυτή πηγάζει από πριν από τριακόσια χρόνια από τη γερμανική δασοκομία, αυτή απέκτησε πολιτική σημασία στις συζητήσεις και τα συνέδρια σχετικά με την έκθεση Brundtland και τη διαδικασία του Rio. Εμφανίστηκε ως αειφόρος ανάπτυξη στις 5 Μαρτίου 1980, όταν παρουσιάστηκε «Η Στρατηγική για την Προστασία του Κόσμου» ταυτόχρονα σε 35 πόλεις με υπότιτλο «Προστασία των ζωτικών πόρων για την αειφόρο ανάπτυξη.» Η εισαγωγή λέει ότι η σχέση μεταξύ της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος θα επιδεινώνεται στο μέλλον και αυτό θα σταματήσει μόνο αν εφαρμοστούν μορφές της αειφόρου ανάπτυξης. Δημιουργήθηκε ένα σχέδιο που αρχίζει από την προστασία του περιβάλλοντος και σηματοδοτεί μια αλλαγή στην στρατηγική για την προστασία του περιβάλλοντος: από ειδικές πράξεις πυρόσβεσης προς μεγάλες προγραμματισμένες δράσεις. Ακόμη και η Γενική Συνέλευση της «Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης και των Φυσικών Πόρων» (IUCN) το 1969 συνέβαλε στην διεύρυνση της έννοιας και στον στρατηγικό προσανατολισμό της. Η φράση «ποιότητα ζωής» χρησιμοποιήθηκε ως κύριος όρος στη συζήτηση με περιβαλλοντική, κοινωνική και αισθητική αξία, ο οποίος «εμπλουτίζει την ανθρώπινη εμπειρία και δίνει νόημα και ικανοποίηση.» Ταυτόχρονα, διευκρινίστηκε ότι ο όρος «προστασία» είναι μια έννοια-κλειδί για την οργάνωση. Η σημασία του μετατοπίζεται από την απλή διατήρηση της φύσης, η οποία δεν είναι πλέον κατάλληλη λόγω του γεγονότος ότι ο αποκλεισμός της οποιαδήποτε χρήσης ειδών και οικοτόπων δεν είωαι πλέον επίκαιρη. «Επιπλέον, είναι απαραίτητη «διαχείριση», η οποία περιλαμβάνει την παρακολούθηση, την έρευνα και τη διαχείριση - η χρήση αέρα, νερού, εδάφους, ορυκτών και ζωντανών οργανισμών. Η διατήρηση της φύσης και σε υψηλότερο βαθμό η βιώσιμη ποιότητα ζωής πάνε μαζί.» «Η διατήρηση και η χρήση των ζωτικών πόρων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πολυμορφία, η οποία αντικατοπτρίζεται στην έννοια της αειφορίας και την προφανή ασάφεια της.

Η έκθεση “Brand” του 1981, με τίτλο «Βορράς-Νότος», χρησιμοποιεί τον όρο «αειφορία», κατά την έννοια του «βιολογικού περιβάλλοντος» και της «βιώσιμης ευημερίας». Ειδικότερα, ο όρος «ανάπτυξη» επαναδιατυπώθηκε για να «αποφευχθεί η συνεχής σύγχυση των εννοιών της αύξησης και της ανάπτυξης. Οι αναπτυξιακές στρατηγικές θα πρέπει απλώς να επικεντρωθούν στην αύξηση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) και του επιπέδου διαβίωσης. Είναι υψίστης σημασίας να επιτευχθεί ο στόχος της δίκαιης κατανομής του εισοδήματοςˑ Καταλαμβάνουν προτεραιότητα επίσης η ανάπτυξη των παραγωγικών ικανοτήτων και το ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό είναι επίσης μέρος της αιφορίας με την ευρύτερη έννοια.

Η έκθεση Brundtland της 27 Απριλίου 1987 διατυπώνει τη φράση κλειδί για την αειφορία, η οποία χρησιμοποιείται επανειλημμένα: «Η αειφόρος ανάπτυξη είναι η ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες του παρόντος χωρίς να διακυβεύεται η ικανότητα των μελλοντικών γενεών να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες». Οι ανάγκες που εξετάζονται εδώ είναι βασικές ανάγκες. Από εδώ προκύπτει ότι ανάπτυξη σημαίνει κάλυψη των βασικών υλικών αναγκών του κάθε ατόμου μέσω της οικονομικής ανάπτυξης (Ποιότητα Ζωής). Η αειφόρος ανάπτυξη σημαίνει να κάνουμε μια νέα ισορροπία μεταξύ ανθρώπου και φύσης, μεταξύ των πολιτισμών του κόσμου και των διαπροσωπικές σχέσεων. Με λίγα λόγια, εμείς εδώ παρουσιάζουμε ένα νέο έργο πολιτισμού.

Με τον τρόπο αυτό, ο όρος αειφόρος ανάπτυξη έχει ως στόχο διασφαλίσει ότι οι συνθήκες διαβίωσης και οι βάσεις παραγωγής είναι εξασφαλισμένα, αλλά με την έννοια της μόνιμης και παγκόσμιας προστασίας του περιβάλλοντος. Με τον ίδιο τρόπο, θα πρέπει να αναπτυχθούν και να σταθεροποιηθούν η οικονομική και κοινωνική συμπεριφορά. Από αυτή τη διατύπωση της αειφορίας, η σημασία των ανοικτών εννοιών της αειφόρου ανάπτυξης και της αειφόρου αύξησης άλλαξε. Στην έκθεση Brundtland δίνεται ακόμη έμφαση στον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, με έμφαση στην οικονομική αύξηση. Εν τω μεταξύ, η αειφόρος ανάπτυξη βασίζεται μόνο σε ποσοτικές μεταβλητές όπως το εγχώριο προϊόν ή το εθνικό εισόδημα σε σχέση με την οικονομική αύξηση. Η αειφόρος ανάπτυξη από την άλλη πλευρά επικεντρώνεται κυρίως στις ποιοτικές πτυχές με την ευρύτερη έννοια. Ως εκ τούτου, το Γερμανικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο για το Περιβάλλον (Sachverständigenrat für Umweltfragen, SRU) το 1994 μίλησε για «Αειφόρο Περιβαλλοντική Ανάπτυξη».

Έτσι μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μετά την έγκριση του Προγράμματος Δράσης 21 των Ηνωμένων Εθνών - Διάσκεψη του Ρίο ντε Τζανέιρο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη το 1992, η περιβαλλοντική, η οικονομική και η κοινωνική αειφορία θεωρούνται ως αναπόσπαστο μέρος της συνολικής αειφορίας.

Με αυτό το πρόγραμμα δράσης πρέπει να εφαρμοστούν οι θεωρετικές αξίες της πρακτικής πραγματικότητας της οικονομικής και της κοινωνικής ζωής

backnext

Intranet